სიცარიელე

image

ოდესმე თავი აბსოლუტურად გამოფიტულად გიგრძვნიათ?  ალბათ კი. შემზარავი, დამაბნეველი და ცივი ბატონობა სრული შინაგანი სიცარიელისა, სავარაუდოდ ის გრძნობაა, ერთხელ მაინც ყველას რომ დაუფლებია. თითქოს ყველაფერი ჩვეულებრივადაა და უცებ შიგნით ყველაფერი გეჭმუჭნება. ჯერ თითქოს რაღაცაზე ღელავ, ადგილს ვერ პოულობ, არ იცი რა გინდა, შემდეგ კი,თუ ამ აღელვების მიზეზს მიაგენი, ნიჰილიზმი გიპყრობს, რადგან, როგორც წესი, პრობლემის გამოსწორება არ შეგიძლია.
Continue reading

ევროვიზიას ეგზორცისტი ესაჭიროება?

10406438_731754926943680_7558560121489071635_n

ევროვიზია რომ პოლიტიკური კონკურსია, ეს ყველასთვის ცნობილი ფაქტია. ევროპას რომ ძალიან შესცივდა ამ ბოლო დროს, ესეც აშკარად დავინახეთ, თუმცა ამ პოსტში არც შედეგებზე ვაპირებ საუბარს და არც კონკურსის გაკრიტიკებას (მერე რა რომ ფინალში საწყალი ნინა ლამის დაახრჩეს ხელოვნური კვამლით და ისე გახვიეს ნისლში, როგორც რუსეთში ჩატარებულ ოლიმპიადაზე საქართველოს რუკის შავიზღვისპირეთი), ეს პოსტი მთლიანად ეძღვნება იმ ადამიანებს, რომლებმაც მუქი ფერის მაკიაჟში დემონი დაინახეს.

Continue reading

როცა გონებას სიკვდილი იპყრობს

tumblr_ncw0s37rdb1qhn71uo1_500

ამ პოსტის დაწერა უკვე დიდი ხანია მინდა, იმიტომ რომ ამ თემას თავიდან ვერ ვიგდებ. უკანასკნელად მგონი გუშინ, სკოლაში გავიფიქრე უეცარ სიკვდილზე. დერეფანში მივდიოდით, ქიმიის კაბინეტისკენ (შეიძლება ამის ბრალიც იყო) და უცებ თავისით ამოტივტივდა გონებაში კითხვა: რა უნდა მოვასწრო იმ დროში, რომელიც არც ვიცი მაქვს თუ არა? Continue reading

ორი წელი წამთა ჭერაში!!!

image

უკვე ორი წელი გავიდა ამ ბლოგის დაბადებიდან. ჩემი მოუცლელობის გამო დაბადების დღის დამთავრებამდე ერთი საათით ადრე ვწერ პოსტს, ისიც ჩქარ-ჩქარა, იმიტომ რომ არც ახლა მაქვს დრო.
“დაიჭირე წამი” არ შემიქმნია არც follower-ების მაქსიმალური რაოდენობის შესაძენად და არც სამყაროსთვის ხმის მოსაწვდენად. თავიდან ის უბრალო დღიურივით იყო, რომელსაც რეალურად არავინ კითხულობდა, მე კი გარანტირებული მქონდა,  რომ რასაც აქ დავწერდი არც კომპიუტერის გაფუჭებით წაიშლებოდა და არც ბლოკნოტის დასველებით. თუმცა თანდათან სახლს დაემსგავსა აქაურობა. ჰოდა ერთხელაც პირველმა ადამიანმა დააკლიკა follow-ს და არასდროს დამავიწყდება ის გრძნობა, რომელიც მაშინ გამიჩნდა. თან გამიხარდა, თან მეწყინა, რომ ჩემი პირადი სივრცე პირადი აღარ იყო. მაგრამ პირველს რომ მეორე მოყვა, მეორეს მესამე, მერე მივხვდი რომ ეს ბლოგი შეიძლებოდა დღიურზე მეტი ყოფილიყო. ზაფხულში, სოფელში,  ინტერნეტ-ქონექთის კატასტროფულად ნელი ინტერნეტით მთელი დღე მოვუნდი სტანდარტული დიზაინის ჩემებურად გადაკეთებას და ბოლოს ეს მივიღე. ეს რაღაც,  რაც ძალიან შემიყვარდა. ისე ძალიან, რომ სასაცილოც კია. მე ჯერ არ მაქვს საკუთარი სახლი (ჩემი შრომით ნაყიდი იგულისხმება) და არც ის ვიცი,  ამ უზარმაზარ მსოფლიოში სად არის ჩემი ადგილი,  ხოლო სანამ ამას გავარკვევ, იქამდე ეს ბლოგია ჩემი კუთხე, ადგილი, სადაც ვამბობ ყველაფერს და არცერთ სიტყვას არ ვნანობ.
დღეს თუ სადმე დაიჭირე წამს მოვკრავ თვალს/ყურს, მაშინვე პეპლები იწყებენ სხეულში ფართხალს, იმიტომ რომ ამ ფრაზას უკვე სახლის სურნელი აქვს და ძალიან ძალიან ძალიან ძვირფასია.
ეს ორი და სხვა მრავალი 😀

To infinity and beyond!
Carpe diem ❤

image

საქეიფოდ სასაფლაოსკენ ჰერი ჰერი

თუ პოსტის სათაური გეუცხოვათ, მაშინ მომილოცავს, იღბლიანები ყოფილხართ, რადგან არასდროს გინახავთ როგორ მიდიან ქართველები სასაფლაოზე საჭმლით სავსე პარკებითა და გაზის ბალონით (რაც ბუნებრივია,  აბა იქ ხუთსაათიანი ქეიფის შემდეგ ცხელ საჭმელს გაცხელება არ უნდა?) Continue reading